waterlelie

7. 1 Sierurnen

De keuze op het gebied van sierurnen is groot, zowel in vorm als in materiaal: van kunststof tot graniet.

7. 2 Assieraden

Een deel van de as kan ook bewaard worden in een 'as'-sieraad. Waren het vroeger met name medaillons, inmiddels zijn er veel meer sieraden verkrijgbaar, waarin wat as bewaard kan worden. Sommige van deze sieraden zijn uitsluitend verkrijgbaar bij crematoria. Steeds vaker kan men voor assieraden ook terecht bij juweliers en edelsmeden.

7. 3 Verstrooiing op water of in de 'ruimte'

Was het eerder alleen mogelijk te verstrooien op zee, nu kan dat ook op binnen-water en 't IJsselmeer. Daarnaast is het ook mogelijk om de as te verstrooien in de atmosfeer.
De kosten van een verstrooiing op water variëren. Zo zijn de kosten vanaf een boot lager, dan vanuit een vliegtuig. De kosten zijn hoger, als de verstrooiing wordt bijgewoond door nabestaanden.

Naast verstrooien vanaf een boot of vanuit een vliegtuig kan dit tegenwoordig ook door middel van een asvuurpijl boven zee.

De verstrooiing van de as op zee vanuit een vliegtuig gebeurt altijd onder begeleiding van een medewerker van het crematorium. Vanaf een boot kan de verstrooiing, wanneer men dat wil, door de nabestaanden zelf worden gedaan.

7. 4 Verstrooien op zelfgekozen plaatsen

Zoals eerder aangegeven zijn de mogelijkheden voor verstrooien sterk toegenomen. Toch mag niet overal worden verstrooid en gelden enkele voorwaarden. Zo moet voor plekken, die in particulier bezit zijn, de eigenaar toestemming verlenen. Gaat het om openbare plaatsen, dan kan het beste navraag worden gedaan bij de gemeente. In de Algemene Politie Verordening van een gemeente staat meestal beschreven waar en wanneer verstrooid mag worden.

Ondanks de vele mogelijkheden, moet je je wel realiseren dat een privé verstrooiplek niet altijd toegankelijk is of zal blijven. Kies je bijvoorbeeld voor de eigen tuin, dan moet je er wel rekening meehouden, dat na verhuizing je geen rechten meer kan laten gelden, zoals bezoek aan of het ongemoeid laten van de plek van verstrooiing. Dat kan trouwens ook gelden voor andere zelfgekozen plekken.

Wat is cremeren

Crematie -van het Latijnse 'cremare', verbranden- is een vorm van lijkbezorging waarbij het lichaam van een overledene onder hoge temperatuur verast wordt.

Verassing van het menselijk lichaam is niet meer dan een versnelling van de natuurlijke ontbinding. Wat bij begraving jaren duurt, gebeurt tijdens de crematie in één uur. Dat proces wordt mogelijk gemaakt door de zeer hoge temperatuur in de oven en niet door de vlammenzee. De kist wordt in de op ongeveer 750° voorverwarmde oven binnengevoerd. Na zelfontbranding van de kist stijgt de temperatuur in de oven tot ruim 1100°. Na de crematie blijven er voornamelijk mineralen over.

Met de kist gaat een identificatiesteentje mee in de oven. Op dit vuurvaste steentje staat een nummer dat overeenstemt met het nummer van de asbus. Zo zijn vergissingen vrijwel volledig uitgesloten.

Registerplicht crematorium voor aldaar gecremeerde lichamen

De houder/eigenaar van een crematorium dient een register aan te houden waarin informatie is opgenomen van de aldaar gecremeerde lichamen. Ook moet de bestemming die aan de as is gegeven in het register worden opgenomen. Het register bevat informatie met betrekking tot:   

  •   De naam en voornamen van de overledene;
  •   De bestemming die aan de as is gegeven;
  •   De naam en het adres van de persoon die de bestemming van de as heeft 
      aangegeven;
  •   De plaats van bestemming van de as;
  •   In het voorkomende geval, de naam en het adres van de persoon aan wie de urn ter
      beschikking is gesteld;
  •   In het voorkomende geval, de naam en het adres van de houder van het
      crematorium of van de houder van de plaats van bijzetting waar de asbestemming
      zal plaatsvinden.
       

Het register ligt voor iedereen ter inzage. Het register van een bijzonder crematorium wordt bij opheffing van dit crematorium overgebracht naar het archief van de gemeente waarin dit crematorium was gelegen.    

passiebloem

6. Asbestemmingen bij een crematoruim

Nadat in 1991 'de wet op de lijkbezorging' werd gewijzigd, zijn de mogelijkheden rondom de asbestemmingen verruimd.

Na afloop van de plechtigheid in de aula, gaat de kist naar de ovenruimte. De aanwezige bloemstukken worden -al naar gelang de wens van de nabestaanden- naar de bloemenheuvel of een andere speciale plek op het terrein van het crematorium gebracht.

Meestal gebeurt dat direct na de plechtigheid, zodat familie en belangstellenden deze nog eens rustig kunnen bekijken. Ook is het mogelijk de bloemen mee te nemen of te laten vernietigen. De nabestaanden krijgen meestal de kaarten en linten na de plechtigheid door de uitvaartverzorger aangeboden, soms met een klein boeketje gemaakt van bloemen uit de bloemstukken.

5. De ovenruimte

  • Beslag:
    De voorkeur voor kistbeslag gaat uit naar kistbeslag van hout. Als een ander kistbeslag wordt gebruikt dan wordt dit verwijderd door het crematorium. Kistbeslag dat alleen via de binnenkant van de kist kan worden verwijderd dient door de uitvaartleider/-verzorger zelf te worden verwijderd. De medewerkers van het crematorium openen in principe geen kisten.
  • Afmetingen van de kist:
    Breedte: 85 cm, hoogte 74 cm en lengte: 220 tot 240 cm. (vraag altijd bij het desbetreffende crematorium voor de eventuele maximale maten, er zijn crematoria waar grotere matengecremeerd kunnen worden) Alle afmetingen zijn inclusief handvatten, deksel en beslag.
  • Gewicht:
    Het maximale toegestane gewicht van de kist met de overledene is 150 kg.
    Is het totale gewicht boven 150 kg dan moet eerst overlegd worden met het crematorium.
  • Opbaarplank:
    Crematie zonder kist: de mogelijkheid bestaat om een overledene op een opbaarplank met een opstaande rand van minimaal 10 tot 20 cm te cremeren. In dit geval mogen geen lichaamsdelen zichtbaar zijn. Voor de feitelijke crematie dient soms gebruik te worden gemaakt van een speciaal voor de opbaarplank gemaakt deksel. Vraag altijd bij een crematorium -bij het gebruik van een opbaarplank- over de daar gelden voorwaarden voor een opbaarplank.

5. 2 Controle

Bij de kist moeten de volgende documenten aanwezig zijn:

  • het "verlof tot verbranding"
  • een apart document met de naam van de overledene en
  • de kist-verklaring.
    Bij aankomst van de kist in het crematorium wordt de kistverklaring afgegeven door de uitvaartverzorger. Hierop staat het kistregistratienummer. Dit nummer moet weer overeenkomen met het nummer van de sticker op de kist zelf.

Bij controle van deze documenten moeten de namen overeenkomen en het nummer op het document en op de kist identiek zijn. Mocht één van deze documenten ontbreken of niet overeenkomen, dan wordt er niet gecremeerd: de wet verbiedt dat uitdrukkelijk.

5. 3 Het vuurvaste identificatiesteentje

Naast de bovengenoemde documenten, heeft het crematorium een eigen controle, namelijk een vuurvast identificatiesteentje met daarop een uniek nummer.
Dit is het 'crematie identificatie-nummer' van het crematorium. Het vuurvaste steentje blijft bij de as en wordt pas verwijderd als er tot verstrooiing wordt overgegaan.

Als laatste worden -ter dubbele controle en archivering- de naam van de overledene, de datum van overlijden, het registratie/ documentnummer, het nummer van het identificatiesteentje en de tijd van invoer c.q. ruiming genoteerd. Deze gegevens worden voorzien van de handtekening van de crematoriummedewerker, die dienst heeft bij de crematieovens.

5. 4 Registratie en identificatie

Bij een crematie of begrafenis wordt het nummer van de sticker in een register en/of archief opgenomen. In dit register wordt naast het nummer (eigen nummer bij veel crematoria) ook de naam en de geboorte- en overlijdensdatum van de overledene vermeld.  

Opmerking
In veel crematoria in Nederland wordt naast het vuurvaste identiteitssteentje dat meegeleverd wordt in de uitvaartkist ook een eigen identificatiesteentje gebruikt. Dat gebeurt wanneer de kist in de crematieoven wordt ingevoerd. Ook dit eigen vuurvast identiteitssteentje heeft een nummer.

Dit steentje wordt bewaard in de asbus ter identificatie van de as. Het eerder vermelde meegeleverde steentje in de kist wordt verwijderd uit de as.